لطفا کل مطلب را بخوانید و فقط به تماشای عکسها اکتفا نکنید، از ارائه نظرات خودتان نیز دریغ نفرمائید.

کمتر کسی را میتوان در بایرام پیدا کرد که به تعمیرات مساجد و یا احداث جاده وادی هجرت کمک نکرده باشد. هر ساله چقدر وجه نقد در این روستا جمع آوری و تحویل روحانی محل، جهت ترویج دین، میگردد؟ چند خانوار میتوانید پیدا کنید که در مراسمات محرم خرجی ندهد؟ در طول سال چند مراسم هیئت گذاری در مساجد و منازل مردم برگزار میشود؟ *که امیدواریم همه مورد قبول درگاه احدیت قرار گیرد*. در کل، اگر بخواهیم همه این هزینه ها را یکجا جمع کنیم ، به نظر شما رقم آن چقدر خواهد بود؟  متاسفانه یکی از بزرگترین فریضه ها، در فراموشی مطلق فرو رفته است و کسی نیست که حتی برایمان یادآوری کند. شاید در جوامعی با مختصات جامعه ما هیچ سرمایه گذاری ارزش آفرین تر, پربازده تر و ثمربخش تر از سرمایه گذاری بر روی کودکان نیست. آیا غیر از این است که همه پدران و مادران ، برای آینده بچه هایشان تلاش میکنند؟ هیچ فعالیتی همچون فعالیت برای ارتقاء سطح آگاهی و دانش، اثر بخش نیست. همه ما اینها را میدانیم و ما نیز میدانم که همه میدانند، اما کلاه خودمان را قاضی قرار دهیم و ببینیم برای این دانسته ها، چه قدمهائی برداشته ایم. آری صحبت از یک درد است. لطفا ادامه مطلب را بخوانید.

حتما ادامه مطلب را بخوانید...


در بایرام چند نفر خیر مدرسه ساز سراغ دارید؟ لابد پاسخ میدهید : خیلی از مدارس در بایرام خالی و بلا استفاده مانده است. میپرسیم، چرا دبیرستان دخترانه در بایرام تعطیل شد؟ پاسخ مشخص است. به علت کمبود امکانات، والدین بچه های خود را در مدارس شهرهای همجوار ثبت نام کردند و با توجه به پائین آمدن تعداد دانش آموزان این دبیرستان تعطیل شد. حال باید از آن پدر و مادران پرسید، فقط هزینه کرایه اتومبیل فرزندانتان چقدر است؟ اگر آن پول صرف کمک به تجهیز مدرسه خودمان میشد، به نظر شما بهتر نبود؟ چرا وقتی کلمه کمک به مدارس که مطرح میشود، همه میگویند ، دولت باید کمک کند.؟ چرا برای کارهای خیر دیگر که در بالا نام بردیم خودمان پیش قدم میشویم، اما برای کمک به فرزندانمان قدمی برنمی داریم. 

این نیمکتها برای خیلی از ما آشناست. اکثر هم سن های من با این نیمکت ها خاطرات زیادی دارند. بزرگانی چون دکتر ابراهیم خدائی ( معاونت سازمان سنجش کشور) و خیلی های دیگر که نمیخواهیم نام ببریم، در پشت همین نیمکتها الفبا را یاد گرفته اند. اینجا دبستان شهید نواب صفوی بایرام است، با همان نیمکتهای چهل سال پیش، بدون هیچ تغیری. امروزه که همه حرف از پیشرفت و تکنولوژی میزنند، ما کجائیم؟ "ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم" . چه پیشرفتی؟ همه مساجد بایرام باز سازی شدند و به کمک همین مردم خیر ،هر روز زیباتر و زیباتر میشوند. طرح احداث مسجد جدید "چهارده معصوم"، از طرف آقای جلیل زینالی در شرف احداث است. اما در همین مدرسه شهید نواب صفوی، دیگر کلاسی برای شاگردان کلاس ششم ،که از امسال ایجاد گردیده وجود ندارد. تکلیف چیست؟ یا باید دانش آموزان را به مدارس دیگری برد، یا به وظیفه شرعی عمل کرد. این بخش بسیار کوچکی از مشکلات بسیار زیاد یک دبستان است. اگر از مسولین و مدیران مدارس دیگر بپرسیم ، یقینا مشکلات بزرگتری دارند. روی سخن من با اولیا و عزیزانیست که وسعشان میرسد و میتوانند. آنچه امروز می بینیم و بر آن نقد و گلایه می کنیم و به ناچار تحمل می کنیم ،نتیجه سرمایه گذاریهای نامطلوب و غیر هدفمند دیروز ماست.مدارسی با امکانات آموزشی بسیار کم و با طبع کودکانی که انتخاب برای آنان مفهومی گنگ و غیرقابل فهم است. کودکانی که در محیطی با سطح سواد پایین و نامطلوب، سنین رشد خود را طی می کنند و آینده ای پر انتقاد و پر مشکل را پیشرو خواهند داشت.منطق بالا ما را بر آن داشت تا قدمی هر چند کوچک برای بهبود کیفیت زندگی این کودکان معصوم بر داریم. حال نوبت شماست.

نظرات را حتما بخوانید.

منتظر نظرات منتقدانه و دلسوزانه شما هستیم.


دسته بندی : فریضه ی فراموش شده، خادمی، bayram ir


آخرین مطالب

» آغاز به کار وبسایت جدید ( ٢٧ آذر ۱۳٩۱ )
» تصاویر محرم ( ٩ آذر ۱۳٩۱ )
» گل گلزار ( ٥ آذر ۱۳٩۱ )
» رنگ امروز ( ٢٤ آبان ۱۳٩۱ )
» صرفا جهت تست ( ٢٢ آبان ۱۳٩۱ )
» مرحله دوم کمک رسانی ( ۱٩ آبان ۱۳٩۱ )
» ساختمان شهرداری ( ۱٧ آبان ۱۳٩۱ )
» اطلاعیه ( ۱٠ آبان ۱۳٩۱ )
» مقبره شهدا ( ٩ آبان ۱۳٩۱ )
» خیابان چهل سانتیمتری ( ٦ آبان ۱۳٩۱ )